Om maar meteen duidelijk te zijn: ik vind supermarkten geweldig. Hoe groter, hoe beter. Misschien is dat ook wel precies waarom ze zo heten. Voor mij hebben ze iets bijzonders. Het is de plek waar mensen samenkomen voor de basis van het leven: eten. Geen gedoe, geen opsmuk—gewoon overleven in schappen.
Ik kom er vaak. Niet omdat ik zoveel eet, maar omdat ik het als schrijver heerlijk vind om mensen te observeren tijdens het boodschappen doen. Daar gebeurt meer dan je denkt.
De keuzes die mensen maken, zeggen vaak iets over hoe ze in het leven staan. Biologisch of budget gaat niet per se over geld, maar over verhoudingen. Biologisch neigt naar genoeg, budget naar veel. En daartussen zitten de ‘pakkers’: mensen die van alles in hun kar gooien en thuis pas ontdekken wat ze eigenlijk gekocht hebben. Verrassingselement inbegrepen.
Gezinnen zijn ook interessant. De leider pik je er zo uit. Al is dat opvallend vaak niet degene die uiteindelijk beslist.
En nee, je ziet mij daar niet rondlopen met een notitieblok of een diepe, analyserende blik. Ik kijk ook niet stiekem vanuit mijn ooghoeken. Dan was ik in mijn eigen supermarkt allang aangesproken. Zo van: ‘Werk jij hier voor de concurrent, of wat is dit?’
Ik gedraag me gewoon als een keurige, onopvallende consument. Meestal dan.
Kinderen in de supermarkt zijn voor mij puur entertainment. De jongsten, vastgeklemd in het winkelwagentje, functioneren als een soort levende klok. Huilen betekent: veel te laat. Grote ogen en graaiende handjes: net wakker en meteen ambitieus.
Zijn ze wat ouder en zit de schooldag erop, dan is boodschappen doen vooral een verplicht nummer. Ze zitten liever thuis op de bank, half afwezig, kijkend naar wat er op tv voorbij komt en hun laatste restje energie opslurpt.
De volgende categorie zit met een blauwe gloed op het gezicht in het winkelwagentje. Volledig afgesloten van de wereld, opgeslokt door een scherm. De supermarkt bestaat voor hen alleen nog als achtergrondruis.
Daarboven komen de toekomstgerichte kinderen. Vaak zonder ouders. Hun gesprekken gaan nergens over en tegelijk over alles—ideeën, plannen, dromen. Totdat ze de puberteit in glijden en dat langzaam weer loslaten.
En pubers… ja, die vind ik — als vader van drie — misschien wel de leukste en liefste groep die er is. Echt. Spreek hun taal, neem ze serieus, en voor je het weet hoor je er gewoon even bij. En eerlijk: dat is leuker dan welke supermarkt dan ook.
Vragen of opmerkingen? Schrijf me een bericht.
Artificial Intelligence (AI)
Nothing from this website, books, reading fragments and book trailers may be used for training artificial intelligence (AI). See also my Privacy & Policy