Misschien is het wel interessant om eens te laten zien hoe zo’n schrijfproces eigenlijk loopt. Ik neem jullie stap voor stap mee. In deze blog beginnen we met het drama.
Maar daarvoor moeten we even terug in de tijd.
Er was een periode waarin één vraag me niet meer losliet:
waarom doen mensen iets… en waarom juist niet?
Die vraag bracht me bij de opleiding kinder- en jeugdpsychologie.
Tijdens die studie — en zeker daarna — wist ik één ding heel zeker: dit werk ga ik nooit doen. Kinderen zien afglijden door omstandigheden waar ze zelf niets aan kunnen doen… dat is misschien wel het zwaarste wat er is.
Maar wat je leert, blijft. Zo’n opleiding kruipt onder je huid. Het wordt onderdeel van hoe je kijkt, denkt, voelt.
Niet lang daarna kwam er een nieuw anker in mijn leven: de luchtvaart. Ik wilde vliegen. De wereld in.
Dus volgde ik een opleiding vliegtuigtechniek, gecombineerd met wereldwijde logistiek.
In 2005 schreef ik Heart Touch.
En met hem kwamen de triggers.
Zodra een verhaal langs de rand van iets donkers schuurt, merk ik dat ik automatisch overschakel naar Engels. Dat is blijkbaar de taal waarin ik dat het beste kwijt kan.
Heart Touch verscheen in 2009 in het Verenigd Koninkrijk, Australië en Nieuw-Zeeland.
Maar niet voor lang.
Na een aantal reacties haalde ik het boek zelf terug.
Te veel triggers.
Voor ik eraan begon, had ik Reasons Why van Jay Asher gelezen en ook Die Leiden des jungen Werthers van Goethe. Dat laatste boek wordt nog altijd genoemd als voorbeeld van hoe een verhaal mensen kan raken — soms té raken.
En dat wilde ik voorkomen.
Maar tijdens het schrijven — en geloof me, dat is soms echt geen pretje — merkte ik hoe moeilijk dat is.
Als je scènes afzwakt of schrapt, valt je verhaal uit elkaar. Juist omdat die momenten zo scherp zijn. Zo zwart-wit. Daar zit geen grijs tussen.
En toch…
Er zitten ook boodschappen in Heart Touch. Signalen. Momenten waarop je kunt ingrijpen.
Voor mij reden genoeg om het boek niet los te laten.
Maar hoe ik het ook probeerde — zelfs met hulp van twee studievrienden — het lukte niet.
Het manuscript verdween in de koelkast.
Of eigenlijk: in de vriezer.
Misschien herken je dat gevoel wel. Dat je denkt: word ik gestuurd? Trek iemand aan de touwtjes? Wat gebeurt hier eigenlijk?
Dat gebeurde bij mij in 2022.
Tijdens een vakantie werd ik ineens — en echt op een vreemde manier — weer mijn eigen verhaal ingetrokken.
Alsof er iets open ging.
Alsof ik ineens zag hoe het anders kon.
Eenmaal thuis begon het echte werk:
ontdooien, kneden, schuren, schrappen ... herschrijven.
En het resultaat?
Ik had het compleet verknald.
In mijn enthousiasme had ik het verhaal kapot geschreven.
Twee weken geleden gebeurde er iets kleins.
Mooi weer. Fiets. Even eruit.
Tien minuten later: stortregen.
Ach, dacht ik, ik ben toch al nat.
Tot ik het koud kreeg. Dus naar binnen. Warme chocolademelk. Even opwarmen.
En daar, starend naar de regendruppels op het raam …
kwam het ineens terug.
Een fragment uit Heart Touch.
McDonald’s
Buiten stormt het.
De regen slaat hard tegen de ruiten.
Op drie mensen na, die achter de balie werken,
is er niemand.
De stilte …
Die trekt iets open.
De eenzaamheid van vroeger.
De eenzaamheid uit mijn jeugd.
Mijn blik glijdt door de ruimte.
Herinneringen vermengen zich met gedachten.
Ik wil ze kleuren. Met haar kleur.
Mijn ogen blijven hangen op haar handen.
Kinderhanden. Zoals in mijn dromen.
Maar ook dat vervaagt.
Alles wordt grauw.
Ik voel het opkomen.
De neiging om te huilen.
Uit Heart Touch © 2026 Dulia Books
Het ligt op mijn werktafel.Buiten stormt het.
De regen slaat hard tegen de ruiten.
Op drie mensen na, die achter de balie werken,
is er niemand.
De stilte …
Die trekt iets open.
De eenzaamheid van vroeger.
De eenzaamheid uit mijn jeugd.
Mijn blik glijdt door de ruimte.
Herinneringen vermengen zich met gedachten.
Ik wil ze kleuren. Met haar kleur.
Mijn ogen blijven hangen op haar handen.
Kinderhanden. Zoals in mijn dromen.
Maar ook dat vervaagt.
Alles wordt grauw.
Ik voel het opkomen.
De neiging om te huilen.
Uit Heart Touch © 2026 Dulia Books
Komt Heart Touch terug?
Voel jij je somber, angstig of depressief? Denk je wel eens aan zelfmoord, of maak je je zorgen om iemand?
Je hoeft er niet alleen doorheen. Praten helpt.
Je kunt anoniem contact opnemen via www.113.nl
of bellen naar 0800-0113.
Vragen of opmerkingen? Schrijf me een bericht.
Artificial Intelligence (AI)
Nothing from this website, books, reading fragments and book trailers may be used for training artificial intelligence (AI). See also my Privacy & Policy