Mijn misdaadverhalen hebben een doorlopende verhaallijn die zich rond de incidenten afspeelt.
Dat maakt het leuk, want doordat ook het privéleven van de personages in beeld komt, wordt het geen saaie boel.
Wil je beginnen?
Begin dan bij het eerste boek — dan mis je niets.
Dat is: Dorp in de schaduw
.Daarna volgt: Vlucht uit de hemel
.En als je daar doorheen bent: Italiaans ijs.
Ik heb een vast team gecreëerd. Zij vormen de hoofdpersonages:
• Camilla Norberg – Hoofd bureau Politie Trondheim
• Maya Peterson – Officier van justitie
• Vasco Marino – Hoofdrechercheur
• Anna Berg – Hoofdrechercheur
• Lennert Andersen – Rechercheur
• Carla Friberg – Ondersteuning
• Jule Halvorsen – Brigadier
• Bjørn Hanson – Forensisch rechercheur
• Danica Braskered – Patholoog
En die ook regelmatig in beeld komen:
• Kjerstin Halvorsen – Douane (zus van Jule)
• Borg Arntsen – Grenspolitie (vriend van Kjerstin)
Veel vrouwen… maar dat is goed voor het vrouwenquotum 🙂
Hoe ik ze uit elkaar houd?
Als ik aan een project begin, hang ik tegenover mijn werktafel een groot bord. Werk ik bijvoorbeeld aan Italiaans ijs, dan plak ik daar de foto’s van de hoofdpersonages op.
Dat doe ik trouwens bij alle projecten. Ook bij vertalingen zoek ik samen met de auteur naar de juiste gezichten. Het is eigenlijk een soort casting. En ja… daar wordt ook flink bij gelachen, zeker als we een creep zoeken.
Zo ben ik al ruim drie jaar bezig met de vertaling van Noorderlicht. Het grappige is dat die personages inmiddels om me heen lijken te leven. Die hoef ik niet meer op te hangen — die ken ik inmiddels uit mijn hoofd.
Als ik aan een nieuw misdaadverhaal begin, wordt er eerst een misdrijf gepleegd. Dat verwerk ik meestal in de proloog.
Zodra die staat, komt de melding bij de politie binnen en wordt de zaak opgepakt door Marino en Anna.
Zij gaan erop af, maar op de plaats delict weten ze net zoveel als ik.
De boel komt in beweging.
De patholoog en de forensisch rechercheur sluiten aan.
Langzaam wordt zichtbaar wat er gebeurd is.
Ik werk zonder vast scenario. Het verhaal kiest zijn eigen richting — soms één, soms meerdere.
Tijdens het schrijven ben ik niet alleen de auteur, maar ook de rechercheur, de patholoog, de forensisch onderzoeker… eigenlijk iedereen.
En als ik vastloop?
Dan loopt het hele team vast.
Dan wachten we op die ene gouden tip. En ja, dat kan soms even duren. Maar zo gaat het in de werkelijkheid ook.
Ik maak het mezelf trouwens niet altijd makkelijk.
Soms plant ik ergens in het verhaal een punt — een brief, een persoon, iets wat later belangrijk moet worden. Daar móét ik naartoe schrijven.
En geloof me: dat is niet altijd eenvoudig.
Soms denk ik: maak er gewoon iets anders van.
Maar nee… zo werk ik niet.
Dan blijft de zaak maar even liggen.
Ga ik verder met een vertaling.
Of duik ik weer in dat drama.
Ik heb de tijd.
Ik ben geen commerciële schrijver — en dat wil ik ook niet zijn.
Ik lig hier soms in een deuk achter mijn schrijftafel.
Maar er zijn ook momenten waarop het huilen me nader staat dan het lachen.
En juist dat…
geeft het leven inhoud.
Ben je trouwens al begonnen aan mijn misdaadserie Misdaad in Noorwegen?
Leg die telefoon eens weg, klik hier en download de eerste uitgave. Kost niets.
En ik weet bijna zeker:
als je de tweede hebt gelezen, wil je weten of Anna en Marino in Italiaans ijs al uit die patstelling zijn.
En nee — je hoeft niet te wachten tot Heart Touch weer in de schappen ligt.
Vragen of opmerkingen? Schrijf me een bericht.
Artificial Intelligence (AI)
Nothing from this website, books, reading fragments and book trailers may be used for training artificial intelligence (AI). See also my Privacy & Policy