Deze blog gaat over het ontstaan van de Noorse roman Nordley (Noordlicht), die ik vertaald heb in het Nederlands en Duits.

Het is 20 oktober 2022, als na de coronaperiode de deuren van de Frankfurter Buchmesse weer open gaan. Mijn doel is duidelijk: de Noorse collectieve stand van Norla bezoeken, een organisatie die zich inzet voor de promotie en export van Noorse literatuur. Ik had me goed voorbereid — er stonden tenslotte 29 Noorse uitgevers.

Maar eerst: eten. Een lange autorit maakt hongerig. Het is druk, overal volle tafels. Dan zie ik een lege stoel bij een tafeltje waar een jonge vrouw zit. Ik vraag of ik erbij mag zitten. Ze knikt vriendelijk, met een glimlach.

Ik neem een hap van mijn broodje en sla de Norla-brochure open. In het Noors, uiteraard.

Dan hoor ik haar ineens vragen:

“Kom je uit Noorwegen?”

Ik kijk op — en blijf steken. Letterlijk. Met volle mond.

Dat moment zit nog steeds muurvast in mijn hoofd. Zo’n moment dat zich vastzet en niet meer loslaat. Waarschijnlijk ook de reden dat ik compleet vastliep.

Ik bleef haar aankijken, nog steeds een beetje onthand, terwijl haar lach dwars door me heen ging. En geloof het of niet: we raakten aan de praat.

Toen ik later naar huis reed, voelde het alsof de hele Buchmesse gewoon achter me was blijven liggen.

Tijdens een van onze laatste online meetings zei ze:

“Doe maar.”

Daarmee gaf ze me toestemming om alles te vertellen. Nou ja… alles?

Haar naam is Louise Olsen. Docent toegepaste psychologie, verbonden aan twee universiteiten in Noorwegen.

Maar even terug naar oktober 2022. De Frankfurter Buchmesse.

We zitten dus aan dat tafeltje in het restaurant. Na een tijdje zegt ze, een beetje verlegen, terwijl ze naar een grote envelop wijst: 
“Ik heb een boek geschreven.”

“Ben je auteur?” vraag ik.

Ze haalt haar schouders op en schuift de envelop naar me toe. 
Ik denk nog: denkt ze dat ik een literair scout ben?

In haar voorwoord lees ik haar persoonlijke motivatie. Ik kijk op — en voel een rilling over mijn rug. Op haar gezicht verschijnt een glimlach. Trots.

Een echte literair scout had het manuscript waarschijnlijk meteen terug in de envelop gestopt, haar bij de hand gepakt en haar verborgen gehouden voor de rest van de wereld.

Zo ver liet ik het niet komen.

We zwierven die dag samen door Frankfurt.

En eenmaal thuis wist ik het zeker: dit was de mooiste Frankfurter Buchmesse die ik ooit had meegemaakt.